bevroren ziel

waarom ik zo ineens
zo diep bedroefd
in het donker van een koude avond
in dikke deken ingerold
verwarming gloeiend hoog
toch maar niet warm kan worden

een vraag die-in mijzelf gekeerd
en uit het lood geslagen
omhoog borrelt in sombere gedachten
waar onmiskenbare waarheid
te groot om te bevatten
zich nestelt in spelonken van mijn ziel

die het pulseren van het bloed
onachtzaam ruw verijdelt
in eenzaamheid bevriest
de vrede wreed verstoord
besef ik dat dit ijzig lot
mij niet alleen behoort

zoveel werelden in mij

er wonen zoveel werelden in mij

in elke vezel van mijn lijf

schuilt leven van milliarden jaren

en weten van milleniums

bevroren in de tijd

naar verre vreemde oorden

voeren mijn dromen mij

waar lang vervlogen levens

bij t blaffen van de maan

ontwaken uit hun eeuwigheid

fladderende trekvogel

fladderende trekvogel

het is te laat

probeer niet meer te vluchten

de kooi is te rond

ze was je eigen keuze

en de deuren zijn hermetisch gesloten

het zijn de tralies van jaren die je binden

van verdriet geluk van hoop en van liefde

pas op je poten

je vleugels zijn al gebroken

van het wild weg willen vliegen

t is te laat

je tralies neem je altijd met je mee

gesterkt door ales wat je bindt

aan je zwarte kooi

berust

en schilder

al je tralies wit

voor de drie jarige sarah

als jij er niet was
met je ronde eis mondje
met je guitige vraag oogjes
met je - trek naar een andere tijd- handjes

als jij me niet nodig had
met je kleine verdrietjes
met je kleine pleziertjes
en je -dribbel drabbel val om beentjes

als jij er niet was mijn kleine meid
in deze verzengende wir war tijd
dan duurden mijn dagen
een eeuwigheid

sinds jij er niet meer bent

nooit was je er zo duidelijk

als nu je niet meer bent

nu - de anders drukke - telefoon

zwijgt als het graf

de thuiszorg niet meer belt

de dokter evenmin

nu je zeep niet meer opraakt

of je speciale kaas

geen batterijtjes voor je hoortoestel

geen zakdoeken of ondergoed

geen weekend meer bij jou

of jij bij mij in huis

ik mis je in de dingen die we deelden

en die ik nog steeds delen wil

de momenten van geluk

maar ook wat anders had gekund

je verjaardag binnenkort

de kerst die we altijd samen vierden

je uitgesproken mening

je ontroering en je ijdelheid

mijn stilgeworden leventje

spreekt in wel duizend talen

van jou aanwezigheid

sinds jij er niet meer bent

ben je er meer dan ooit

gekooide vogel

melancholisch afscheid van oud
dat - veel tekort -
mij niet genoeg geboden heeft

gevangen in tijd ben ik
gekooide wilde vogel lijk je
sprak mijn moeder

jouw bevrijden is mijn hartewens
maar ik weet niet hoe
bang als ik ben dat wij niet kunnen vliegen

en nu ik macht bezit in eigen kooi
kreun ik - vlieg dan ......kom - vlieg dan...
ik kan niet vliegen mamma

vanachter dikke tralies
smeek ik meeuw om raad
zij huilt regen

en neemt een duikvlucht
naar de diepte van haar ziel
om ver buiten grenzen van tijd

waar leegte ruimte wordt
vrij te zijn
ik weet precies wat ze bedoelt

als ze zo huilt
die langerekte toon
die op het einde naar de afgrond daalt

twee woorden

meisje toch
zegt mijn vader
twee woorden met omfloerste stem
uit ruwe bolsterkeel

zacht zalvende
traan bevrijdende
porseleintere twee woorden
raken diepe pijn

van ons verlies
meisje toch
zegt mijn vader
twee woorden maar

zo zal het hierna
nooit meer zijn

muziek

Als ik muziek hoor,
zweven mijn gedachten
naar landschappen
en loop ik
mijn ziel binnen.

Els de Vries.

gratis

op deze plek zegt oma
kun je reuzen zien
gratis in een wolkenfilm
en als je goed kijkt heel misschien
ook elfen en kabouters

dus zie ik hier
nieuwsgierig kind
in haar van zon vergeven akker
voortgedreven door de wind
wondermooie wolkpartijen

zij rijgen zich in mij aaneen
tot prachtige verhalen
de reus haalt mij niet in
ik zal de reus inhalen
ik heb alles in de hand


ik ben de schrijver van t verhaal
er gaat hier niemand dood
en oma brengt een boterham
van zelfgebakken brood
zij zet hem zachtjes naast mij neer

een gedicht van een vrouw

een gedicht van een vrouw
een ongetemde lieve vrouwelijke vrouw
die aanbad en werd aanbeden
die stal en werd gemeden

een bevallige vrouw
een ongekend mooie opvallende vrouw
zij bewonderde en werd bewonderd
bedonderde en werd bedonderd

een levendige sensuele vrouw
een heerlijke levenslustige vrouw
een vrouw om van te dromen
zij nam en werd genomen..

voor eeuwig

als ik de liefde heb dan kan ik leven
als ik de liefde heb dan adem ik
mijn longen in en uit
met barstensvolle borst leef ik vooruit

als ik de liefde heb dan kan ik mij zij
als ik de liefde heb dan ben ik heel
mijn lichaam en mijn geest
mijn leven is een feest

als ik de liefde heb dan kan ik delen
als ik de liefde heb ben ik in jou
mijzelf en jij
en ook de zee is dan in mij

als ik de liefde heb dan kan ik sterven
als ik de liefde heb ben ik de dood
voorbij- de einder zij aan zij
voor eeuwig ik voor eeuwig jij

geboeide dans

loodzware gedachtenspinsels
krachtig gedreven
overspoelen
overweldigen
knevelen en boeien
mijn ziel
in een dans
om de liefde

in duistere krochten
van mijn ego
brengt zij boeien
aan het licht
struikelend en
vallend
zoek ik
hartverscheurend

evenwicht
een danse macabre
met ingehouden adem
op het scherpst van de snede
geboeide dans
overweldigend ritme
in oneindige herhaling
wervelend

tussen angst en liefde

maandag ochtend blues

op maandagmorgen haast ik mij
door kille koude straten
een verdwaalde meeuw scheert laag voorbij
duikt op een plastic bakje friet

met een hoofd als een vergieten
en een hart vol gaten
loop ik door en door en door
die kille koude straten

marije, 13-04-2004

in een moederschoot

fragiel
een enkel ijskristalletje
kwetsbaar
klaproos in wervelstorm
vlucht ik angstig
in ronde hoeken

steeds op het nippertje
weg van gehaaste voeten
die alfabetisch
lexicografisch
bestuurd door een computerziel
mijn voelen

in punten vertalen
waardoor mijn kwetsbaarheid
onder de hardheid
van hun zolen
zo groot wordt
dat ik alleen nog maar kan leven

in een moederschoot

marije, 24-03-2004

een mensbeeld zo verschraald

waar was ik toen de dollar mij de macht ontnam
en slinks en sluw tot koning werd gekroond
waar was ik toen emotie werd gehoond
materie in de plaats van mededogen kwam

waar was ik toen - een mensbeeld zo verschraald
in naam des konings dood en verderf ging zaaien
moraal hoog in het vaandel ging verdraaien
en liefde grondig door het slijk gehaald

met bloed besmeurd van angst doordrenkt
en voortgedreven
mij tot op het bot zo heeft gekleurd
dat ik mijzelf heb weggegeven

nu ben ik angst en ook myserie
ben ik van mijzelf gevlucht
en de God van de materie
verspreidt een weeë lijkenlucht

Marije, 01-04-2004

door gespreide vingers

als los zand door gespreide vingers
ontglipt mijn leven telkens weer
zoals ik gisteren nog hoopte
zo kan ik het niet meer

mijn ziel zo overhoop gesmeten
zo uit mijn lichaam weggerukt
zoals ik gisteren nog liefhad
ga ik nu onder pijn gebukt

mijn lijf verteerd door smeulend vuur
vol littekens en wonden
waar ik gisteren nog trots op was
dat is nu zo geschonden...

marije, 01-04-2004

ik wil

lieve fee van de vervulling
trek je toverstafje aan
want ik doe je een onthulling
ik wil de zon en ook de maan

ik wil sijpelend van regen
dansend naar de hemel rijken
ik wil op een zeemeeuw lijken
wil op golven voortbewegen

ik wil zilte zwoele zanden
aan een eindeloze zee
ik wil blote voeten stranden
en ik wil mijn hondje mee

ik wil vuur en water temmen
vliegen als een leeuwerik
de orkanen overstemmen
in een eeuwig ogenblik

ik wil beboterd en besuikerd
ik wil gewiegd door zachte wind
ik wil omarmd en vastgehouden
ik wil bewonderd en bemind

ik wil madeliefjes zingen
en ze dragen naar de zee
wil mezelf met jou omringen
en ik wil mijn hondje mee

Schrijver: marije, 03-04-2004

parapluloze hoofden

honderd duizend leugens
regenen zonder waarschuwing
over paraplu loze hoofden

hun vervuilde vergiftigde water
slaat stinkend de naakte waarheid
in bodemloze putten

en nooit genoeg hebbend
luisteren lichamen
naar loze beloften

over zielloze gouden kalveren
honderd duizend lege leugens
kunnen putten niet dempen

zelfs niet nu het verdronken kalf
gevonden is

marije, 24-06-2005

clowns

achter maskers van weemoed
spelen clowns
mijn waarheid in eenzaam spel
ontroerend ontwapenend echt

deinen ze mee
op golven van vreugde en verdriet
spelen ontmenselijking
menselijk acceptabel
roeren in de likkepot van mijn emoties

ontroerend ontwapenend echt
ontmaskerend en spiegelend
leven zij op grote voet
halen dikke rode neuzen op

voor mijn diepste zieleroerselen
ontroerend
ontwapenend echt
relativeren zij mijn bestaan...

marije, 24-06-2005

Saint Louis

het - in zand - gespreide lichaam
draait haar handpalmen
in een groet naar de afrikaanse zon

brullend slaan woest wilde golven
hun lied van verlangen op de kust
getemd water waaiert uiteen

likt gretig het gestrekte lichaam
onder afrikaanse zon
tussen zee en rivier

raakt het teder aan
neemt het woest in bezit
lanque de barbarie !

de begrenzing verdwijnt
ik ben het zand en de zee
water komt en trekt zich terug

en ik laat mij vervoeren
tot een samensmelting
een orgasme van eb en van vloed

Schrijver: marije, 27-07-2005